İki gündür güneş vuruyor pencereden yüzüme. Günebakan olmak isterdim derim hep…Gerçekten de yüzümü döndüm mü güneşe yüreğim hafifliyor, çiceklerim açıveriyor. Dünyanın ve Türkiye’nin savaş, cinayet ve zorbalıkla dolu gündemine lanet okumaktansa, çevrili olduğum insanların iyi kalplerine odaklanmayı seçiyorum böyle günlerde. Hala nefes alabiliyorsam, hala delirmediysem, çoğunluğu kadın olan bu bir avuç insan sayesindedir.
Hayatımda değer verdiğim herkese okumasını önerdiğim Kaybolan Bağlar’ı dün de iki dostuma önerdim. Buraya kitaptan bir şeyler yazmak için notlarımı karıştırdığımda, pek çok kişinin alıntıladığı şu cümlenin altını çizdiğimi gördüm.
“Yalnızlık diğer insanların fiziksel yokluğu değil, hiç kimseyle önemli bir şey paylaşmadığınız hissidir.”
Bir süredir güneş ve hislerimi paylaştığım kadınlar sayesinde, hiç yalnızlık çekmiyorum…
sokağın seslerini dinlerken, Londra