İnsan

İnsan alışan bir varlıktır.

Varlığa çabucak, yokluğa yavaş yavaş alışılır lakin. Konforunu, alışık olduğu tatları, ana dilini ve hatta sevdiği insanları kaybetmeye zorla ve zorunda olduğu için alışır gidersin.

Mesela, Nisan sonunda kaban giyip yine de üşümeye, sabahları sıcak poğaça yerine sütlü yulaf yemeye, kalabalık bir grupla çıkılan öğle aralarından bir şehir parkının bankında yapayalnız oturup sandviçini güvercinler ve sincaplarla paylaşmaya alışır insan.

Alışmak kelimesi kulağa negatif geliyor. Kanıksamak mı desek ? Yok, o daha da kötü. En iyisi, uyum sağlamak sanırım.

İnsan bazen isteyerek bazen de aklını kaçırmamak için uyum sağlayan bir varlıktır. İçinde iflah olmaz bir uyumsuz yaşasa da…

Londra

Yorum yapın