Sen yok musun…

Ne çok üzüntü varmış ne çok.

Kısacık insan ömrüne sığamayacak kadar çok acı görmüş kalbin. Topu topu bir yumruğun kadarmış, atayım diye canhıraş çabalayıp dururmuş.

Konuşmaya, sızlanmaya, hatta üzülmeye hakkın yokmuş, öyle diyorlar. O topraklarda yaşamıyormuşsun, tuzun kuruymuş senin. Hem zaten politik olmak da ne banal şeymiş, dünyada üç maymunu oynamak varken. Seni eskiden de bilirlermiş, hep böyle muhalifmişsin. Hatta bir gün aralarından biri, ulu orta, hem de yüzüne, hiç utanmadan söylemiş sende bir karışıklık var heralde (?), hep azınlıkları savunuyorsun diye. Kızmamışsın bile, anlatsan anlayamaz, beyni saman dolu. Onu da içine atmışsın. Düşüncende konuşmuşsun çok vakit. Düşün düşün bokmuş işin. Zaten hep böyle içine atarmışsın. Bir gün ultrason görüntülemesinde, derin derin oyuklar, yanında da kabalık ve umursamazlıktan oluşmuş bir dağ bulacaklar içinde diye çekinirmişsin. Romantikmişsin de. Zaten devrimci ayakların da hep o salak romantizmden gelirmiş. Üstüne üstlük şiir de severmişsin. Bir çocuk ağladı mı, soluverirmiş kulağına taktığın papatya, ağaca, kuşa, dereye kıyamazmışsın. Memleketinin birlik beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğu günlerde, sen kah ağıt yakar, kah çözüm düşünür, kah küfredermişsin. Her felaketin ardından, anında normal hayatına dönebilenlere kızar, kişisel gelişime en çok ihtiyaç duydukları şu günlerde, onların ciciş keyiflerini kaçırırmışsın.

Güzele çevirdikçe gözünü, sindikleri yerden, toz toprak atarlamış yüzüne.

Topu topu bir yumruğun kadarmış kalbin, atayım diye canhıraş çabalayıp dururmuş.

Ne çok üzüntü varmış ne çok.

Londra

Francisco Goya- Two Old Ones Eating Soup (one of the fourteen Black Paintings)

Yorum yapın