Ama, insan

Bulutlar bir o yana, bir bu yana koşturdu akşama kadar. Beklenen fırtına gecikti; hava aydınlanmak üzereydi, patladığında. İyi de oldu. Kaç günün nemini, pasını siliverdi hemencecik, dünyanın üstünden.

Fırtınadan bir gün önce, bir bilge adam “Yaşamı dinlemekten çok, bir yerlerden öğrenmeye çalışıyoruz. Kitaplardan, koçlardan, online derslerden…” diye dert yandı. “Oysa sadece felsefe kitabı okuyarak filozof olunmaz.”

Ve ben, dünyaya açılan penceremin önünde, yüklü bulutların, zamanını bekleyen telaşını izlerken… Ve sabaha karşı, açık penceremden, tam da hava dönmeden hemen önce değişen toprak kokusunu içime çekerken… O bilge adamın dediklerini düşündüm.

Hani şarkı der ya, “Ama insan uyumaz bazen, düşünür.”

Ben geceleri çokça düşünür, az uyurum oysa. O gece de, hala insanlara, hayata şaşırabilmeme şaştım. İnsanların en hoyrat davranışlarını, kendine en incelikli davrananlara göstermesine hayret ettim.
Yine de.

Bile isteye.

Yaşamı iliklerimde hissetmeye ve inceliklere sıkı sıkı sarılmaya karar verdim.

Sonra…Yağmurun sesiyle dalıp gitmişim.

Londra, yaz.